Uzun bir ezgiyi taşımak daha çok hava almakla değil, havayı doğru bölüştürmekle olur.
Nefes yerleri ezginin cümle yapısına göre belirlenir. Sözlü bir türküde bu yerler çoğu zaman sözün noktalama işaretleriyle örtüşür.
Sözsüz ezgilerde ise cümle sonları kulakla bulunur; ezgi bir yere varıp dinlendiğinde orası nefes yeridir.
Belirlenen yerler partisyona ya da not defterine işaretlenir. İşaretlenmediğinde her çalışmada başka yerde nefes alınır.
Bazı yerlerde nefes almak kaçınılmazdır ama cümleyi bölmemesi için kısa tutulur; buna kısa nefes denir. Uzun bir cümle için önceki nefesin tam alınması gerekir; yarım alınan nefes cümlenin ortasında biter.
Nefes sesinin duyulmaması da çalışılır. Gürültülü alınan bir nefes kayıtta ve mikrofonlu icrada belirgin biçimde duyulur.
Sessiz nefes, ses yolunun açık bırakılmasıyla olur; daralmış bir boğaz hem gürültü çıkarır hem az hava alır. Bu çalışma ezgiyi önce söyleyerek yapılır; sesle söylendiğinde nefes yerleri kendiliğinden ortaya çıkar.
Nefes yerleri değişebilir de. Tempo düştüğünde ya da süsleme yoğunlaştığında aynı cümle daha çok hava ister; plan her tempoda yeniden gözden geçirilir.
Derslerimizde nefes planı her yeni ezgide birlikte çıkarılır.