Nefesli çalgılarda sesin uzunluğu ve kararlılığı, havanın nasıl alındığına ve nasıl verildiğine bağlıdır.
Göğüsten alınan nefeste omuzlar yükselir, akciğerin yalnız üst bölümü dolar. Bu nefes çabuk biter ve ses titrek çıkar.
Karın desteğiyle alınan nefeste ise diyafram aşağı iner, kaburgalar yana açılır ve akciğer bütünüyle dolar.
Verirken de aynı düzen sürer. Karın kasları havayı kontrollü biçimde iter; boğaz bu işe karışmaz.
Boğazın kasılması en sık görülen hatadır. Kasılı bir boğaz hem sesi bozar hem çabuk yorar.
Çalışmanın ilk aşaması çalgısızdır: sırtüstü uzanıp karnın yükselip alçalması izlenir. İkinci aşamada nefes sayılarak verilir; dört saniyede alınıp sekiz saniyede verilir, süre kademeli uzatılır.
Üçüncü aşamada çalgıyla uzun ses çalışılır. Ses baştan sona aynı şiddette kalmalıdır.
Sesin sonunda zayıflaması, havanın planlanmadan harcandığını gösterir.
Nefes çalışmasının bir bölümü çalgısız yapılır. Otururken ya da yürürken sayarak nefes vermek, diyaframın alışkanlık kazanmasını sağlar ve günlük hayata dağıtılabilir. Kemer hizasına konan bir el, nefes alırken karnın dışa doğru hareket edip etmediğini doğrudan hissettirir.
Derslerimizde nefes çalışması her dersin başında yer alır.