Kavala yeni başlayan biri genellikle bildiği bir türküyü çalmak ister. Seçim burada belirleyicidir.
Başlangıç türküsünde üç özellik aranır. Birincisi dar ses aralığıdır; bir oktavı aşmayan ezgiler uygundur.
İkincisi yavaş tempodur. Hareketli bir türkü parmak eşgüdümü kurulmadan çalınamaz.
Üçüncüsü sade süslemedir. Yoğun süslemeli bir ezgi, teknik oturmadan yapay durur.
Bu üç ölçüte uyan çok sayıda türkü vardır ve büyük bölümü bilinen ezgilerdir.
Seçilen türkü önce dinlenir, sonra söylenir, en son çalınır. Bu sıra öğrenmeyi belirgin biçimde hızlandırır.
Söylenmeden çalınan bir ezgi, parmak dizisi olarak ezberlenir ve kulakta karşılığı olmaz.
İlk türküler ezberlenir. Notaya bakarak çalmak sonraki aşamadır; başlangıçta göz kavalda ve parmaklarda olur.
Bir türkü tamamlandığında kaydedilir; bu kayıt ileride ilerlemeyi ölçmek için saklanır.
İlk türküler ses alanına göre de sıralanır. Bir oktavı aşmayan ezgilerden başlanıp kademeli olarak genişletildiğinde bölge geçişi zorlanmadan devreye girer. Öğrenilen her türkünün adı ve tarihi deftere yazılır; bu liste ileride dağar tekrarının temeli olur.
Derslerimizde ilk dağar kursiyerin bildiği ezgilerden seçilir.