Geleneksel nefesli çalgılar arasında kaval, ney ve mey sıkça karıştırılır. Üçü ayrı ses üretim biçimlerine dayanır.
Kavalda ses ya bir düzenek yardımıyla ya da borunun üst kenarına üflenerek elde edilir. Neyde de hava kenara gönderilir ancak ağızlık farklıdır ve tutuş açısı daha eğiktir; ses üretimi kendi geleneğine göre öğretilir.
Meyde ise çift kamışlı bir ağızlık vardır. Ses kamışın titreşmesiyle doğar ve dudak baskısıyla biçimlendirilir.
Dağar açısından da ayrışırlar. Kaval halk müziği geleneğinin içinden gelir; ney tasavvuf ve klasik Türk müziğinde yerleşiktir.
Mey ise ağırlıklı olarak Doğu Anadolu dağarında kullanılır ve kendine özgü bir tavrı vardır. Birinden diğerine geçmek mümkündür; makam bilgisi ve kulak doğrudan aktarılır. Aktarılamayan şey ses üretimidir; her çalgıda bu bölüm yeniden öğrenilir. Üçünü aynı anda öğrenmek önerilmez; biri oturmadan diğerine geçildiğinde üçü de yarım kalır.
Üçünün dağarı da farklı kaynaklardan beslenir. Kaval için derleme kayıtları ve yöresel icralar; ney için tasavvuf ve klasik dağar; mey için Doğu Anadolu icraları başlıca kaynaklardır.
Derslerimizde çalgı seçimi kursiyerin dinlediği müziğe göre yapılır.