Halk müziği topluluklarında giriş çoğu zaman ezgiyi taşıyan çalgıya bırakılır; kaval bu görevi sık üstlenir.
Giriş iki bilgi taşır: ton ve tempo. İkisi de ilk birkaç notada belli olmalıdır.
Bu yüzden giriş cümlesi net çalınır; belirsiz bir giriş topluluğun tereddüt etmesine yol açar.
Tempo sesle değil, bedenle de işaret edilir. Nefes alışı ve baş hareketi diğer icracılar için görsel bir işarettir.
Uzun havalarda giriş serbesttir; burada işaret tempo değil karakterdir.
Bitiş de planlanır. Son notanın kim tarafından, ne kadar uzatılacağı önceden kararlaştırılır.
Birlikte biten bir eserde herkes aynı anda keser; bu, provada denenmeden sahnede oturmaz.
Bölüm geçişleri de aynı mantıkla işaretlenir. Kim ne zaman girecek, kim susacak, kâğıda yazılır.
Bu kararlar yazılmadığında her provada yeniden konuşulur ve zaman kaybedilir.
Bu kararlar provada kâğıda yazılır. Yazılmayan bir giriş düzeni, her provada yeniden konuşulur ve sahnede tereddüde dönüşür. Girişler provada birkaç kez tekrarlanır; ilk denemede oturan bir giriş sahnede oturmayabilir.
Derslerimizde giriş ve bitiş disiplini topluluk derslerinde uygulanır.